3 anos sen Arsenio Iglesias: O Bruxo de Arteixo, a alma do Súper Dépor

Arsenio Iglesias faleceu fai hoxe 3 anos: O Bruxo de Arteixo, a alma do Súper Dépor, debullamos a sua vida coma homenaxe a unha figura inesquecible do futbol galego.

5 de maio de 2026 – Fai tres anos que nos deixou Arsenio Iglesias, un dos técnicos máis icónicos do fútbol español. Conocido como “O Bruxo de Arteixo” ou “O Zorro de Arteixo”, este home de orixe humilde de Arteixo (A Coruña, nado o 24 de decembro de 1930) foi moito máis que un adestrador: foi xogador, visionario e o artífice da era dourada do Deportivo da Coruña.

Os inicios dunha lenda

Arsenio comezou a xogar ao fútbol descalzo, como tantos nenos da posguerra en Galicia. Fillo dunha familia numerosa, o seu primeiro regalo de Reis foi unha laranxa, segundo recordan as crónicas.
Debutou no Deportivo en 1951, con só 20 anos, no Camp Nou fronte ao Barcelona, onde marcou o gol do honor nunha derrota por 6-1. Xogou 146 partidos co primeiro equipo branquiazul, marcando 34 goles, e foi un dos pilares na Primeira División.
A continuación, pasou por Sevilla (onde xogou a Copa de Europa), Granada, Oviedo e Albacete Balompié, onde colgou as botas en 1966. En total, disputou 238 partidos na máxima categoría e marcou 50 goles.

Da canteira ao banquillo

A carreira de adestrador de Arsenio comezou no Deportivo en 1970, cando ascendeu ao equipo á Primeira División. Dirixiu ao Fabril e ao primeiro equipo en catro etapas entre 1970 e os 90.
Entre 1973 e 1977, no Hércules de Alicante, logrou un ascenso á Primeira e a 5ª posición histórica do club na elite, cunha plantilla excepcional que el mesmo propuxo. Os afeccionados alicantinos o consideran o melor adestrador da historia do Hércules.
Tamén treinou ao Sevilla e a outras entidades, pero o seu corazón sempre estivo no Deportivo.

O Súper Dépor: a era de ouro

O maior legado de Arsenio está no Deportivo, onde dirixiu 568 partidos oficiais, o récord do club. En 1991, ascendeu o equipo e iniciou a construción do Súper Dépor xunto ao presidente Augusto César Lendoiro.
Na tempada 1993-94, o Dépor estivo a piques de gañar a Liga, pero un penalti fallado por Miroslav Djukic na última xornada ante o Valencia a deixou fóra por un punto.
Ao ano seguinte, en 1995, logrou a Copa do Rei, o primeiro título oficial na historia do club: 2-1 ante o Valencia no Bernabéu, con gol de cabezo de Alfredo en prórroga, tras un partido suspendido pola chuvia. Foi un momento máxico para A Coruña.
Leu ao equipo a competicións europeas por primeira vez e creou un Dépor competitivo con xogadores como Fran, Mauro, Donato ou Bebeto.

Outros tramos da carreira

En xaneiro de 1996, Arsenio tivo un paso efémero polo Real Madrid, substituíndo a Jorge Valdano, pero só dirixiu uns meses.
En 2005, foi nomeado adestrador da Selección Galega xunto a Fernando Vázquez, cargo que ocupou ata 2008.
En 2020, con 89 anos, foi condecorado como Filllo Adoptivo de A Coruña no Palacio de María Pita.

Persoa e legado

Arsenio era un técnico carismático, con frases lapidarias como “tanto Súper e tanta hostia” cando lle empataban nos derradeiros minutos. Sempre usaba calcetíns vermellos como amuleto no Hércules.
O Deportivo o recoñece como a persoa con maior influencia na historia do club, con 714 partidos entre xogador e adestrador.
Faleceu o 5 de maio de 2023, aos 92 anos, deixando un legado eterno no fútbol galego e español.

O Bruxo de Arteixo non só gañou títulos: transformou un club modesto nunha potencia e inspirou xeracións. Hoxe, tres anos despois da súa morte, o seu nome segue vivo en Riazor.

Arsenio Iglesias tivo uns primeiros anos como xogador no Deportivo cheos de promesa, aínda que en contexto de posguerra e dificultades económicas. Nado en Arteixo o 24 de decembro de 1930, fíxose notar na canteira branquiazul dende ben novo.

Debut e primeiras tempadas (1951-1953)

• Debut oficial: O 11 de novembro de 1951, con 20 anos, no Camp Nou contra o Barcelona. O Dépor perdeu 6-1, pero Arsenio marcou o gol do honor nun cabezazo, debutando con nota nun estadio mítico.

• Primeira tempada completa (1951-52): Xogou 22 partidos na Primeira División, marcando 5 goles. O equipo acabou 11º, pero el consolidouse como interior esquerda habilidoso e con gol.

• Tempada 1952-53: Continuou como titular habitual, con 28 partidos e 8 goles. O Dépor fixo unha gran campaña, rematando 5º na Liga, a mellor posición daquelas décadas.

Características e contexto

Era un xogador polivalente (interior, extremo, media punta), coñecido pola súa visión de xogo, centros precisos e capacidade goleadora. Procedía dunha familia humilde de 11 irmáns, e chegou ao Dépor tras destacar no Arteixo CF e na canteira coruñesa.

Primeiros desafíos

Naquel Deportivo dos anos 50, que competía con Celta e Sporting, Arsenio foi un dos poucos focos de esperanza nun equipo irregular. A falta de recursos obrigaba a xogar con condicións precarias, pero el destacou pola súa personalidade e calidade técnica.

En resumo, os seus primeiros anos (1951-53) foron de consolidación rápida, con 50 partidos e 13 goles en dúas tempadas e media, sentando as bases da súa traxectoria como un dos grandes do club antes de marchar ao Sevilla en 1954.

O debut oficial de Arsenio Iglesias co Deportivo da Coruña tivo lugar o 11 de novembro de 1951, con só 20 anos.

Foi no Camp Nou de Barcelona, nun partido de Primeira División da tempada 1951-52, fronte ao FC Barcelona. O resultado final foi unha derrota por 6-1 para o Dépor, pero Arsenio deixou a súa pegada marcando o gol do honor cun cabezazo.

Ese debut foi un sinal do seu talento precoz: un mozo de Arteixo que chegou á elite cun gol nun estadio mítico, nun equipo que loitaba por consolidarse na máxima categoría.

Arsenio Iglesias chegou ao banquillo do Deportivo da Coruña o 30 de decembro de 1970, cando o equipo militaba en Segunda División e atravesaba unha crise deportiva.

Os seus primeiros fichaxes como adestrador do Dépor

Nos seus primeiros meses (tempada 1970-71), Arsenio non tivo un mercado de fichaxes amplo, pero fixo apostas clave para o ascenso:

Fichaxes destacadas da tempada 1970-71:

• Roque Olsen (delantero arxentino): Chegou en xaneiro de 1971 procedente do Elche. Foi decisivo na segunda volta, marcando goles importantes para o ascenso.

• José Luis Ribera (defensa): Reforzo da defensa que deu solidez ao equipo.

• Xogadores da canteira: Arsenio apostou forte por mozos como Linares, Bolaño e Pahiño II, que se consolidaron baixo as súas ordes.

Resultado da tempada:

O Dépor rematou terceiro na Liga de Segunda División, conseguindo o ascenso directo á Primeira División para a tempada 1971-72. Foi o segundo ascenso de Arsenio co club (o primeiro fora como xogador).

Contexto daquelas incorporacións

Arsenio chegou nun momento de crise: o equipo estaba na zona media-baixa de Segunda e sen un adestrador fixo. A súa chegada foi un xiro radical, combinando veteranos con mozos da casa e poucos, pero ben elixidos, reforzos externos.

Roque Olsen foi o fichaxe estrella: un goleador experimentado que chegou xustamente cando o equipo necesitaba punch na punta de lanza. A aposta por xogadores da canteira tamén foi fundamental, algo que se convertería na súa marca persoal.

En resumo, os seus primeiros fichaxes foron pragmáticos e efectivos, priorizando a continuidade da base e só catro incorporacións puntuais que deron ao Dépor o impulso necesario para voltar á elite.