27 de setembro de 2026 — Arabia Saudita reafirmou hoxe en Nova York que o Estreito de Ormuz non debe estar suxeito a ningunha taxa ou restrición posterior ao 28 de febreiro de 2026. A declaración, feita polo Canciller saudita Prince Faisal bin Farhan, tivo lugar durante a súa intervención na 81ª sesión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, onde subliñou que as condicións deben volver ás previas áquela data. Esta postura cobra relevancia nun contexto de crecente tensión rexional e discusións legais sobre o control e uso do estreito.
Prince Faisal bin Farhan rexeita taxas no Estreito tras 28 de febreiro
Na súa alocución hoxe, Prince Faisal afirmou: “o Reino rexeita os intentos de calquera parte de usar pasaxes vitais como ferramenta de presión, ameaza ou dano aos intereses doutros estados”, referíndose ao Estreito de Ormuz, entre outras rutas marítimas internacionais. Reclamou expresamente que se restitúan as condicións vixentes antes do 28 de febreiro sen imposición de taxas ou restricións. A súa petición enmárcase nun discurso máis amplo sobre liberdade de navegación, seguridade rexional e cumprimento do dereito internacional. 28 febreiro de 2026 marca, segundo os informes, o comezo dunha efectiva interrupción do tráfico comercial a través do estreito, logo do colapso dun alto o fogo entre Irán e outros actores rexionais.
Impacto inmediato e reaccións internacionais
- Bahrain confirmou tamén onte a súa posición, expresada polo Ministro das Relacións Exteriores Abdullatif bin Rashid Al Zayani, de rexeitar “calquera réxime de permisos ou taxas” para a navegación polo Estreito de Ormuz, dicindo que estes non poden ser impostos unilateralmente.
- Arabia Saudita pediu que o Estreito permaneza libre de coercións ou restricións, e sostivo que a seguridade do Golfo Arábigo está directamente ligada á estabilidade global, á seguridade enerxética e ás cadeas de subministración internacionais.
- Comunidade Internacional / Nacións Unidas está observando de cerca estas demandas, dado que calquera taxa ou permiso imposto sen consenso poñería en risco obrigas internacionais como a Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, que garante o dereito de paso e tránsito pacífico.
Antecedentes recentes do conflito pola imposición de taxas
- Febreiro de 2026: Tras o colapso dun alto o fogo, Irán re-declarou o estreito de Ormuz pechado ao tráfico comercial.
- Xullo de 2026: A proposta de cobrar taxas por tránsito foi rexeitada polo GCC (Consello de Cooperación do Golfo) e pola Unión Europea nunha declaración conxunta, que afirmou que ningunha nación pode suspender o dereito de paso nin impor taxas sen respeito ao dereito internacional.
- Abril de 2026: Oman, veciño do estreito, tamén se pronunció legalmente, sostendo que o estreito é unha pasaxe natural e que non permite tarifas sen romper acordos internacionais que rexen a navegación.
Cifras que revelan o peso estratégico do estreito
O Estreito de Ormuz conecta o Golfo Pérsico co Océano Índico e move aproximadamente o 20% do petróleo transportado por vía marítima no mundo. A interrupción deste tránsito, efectiva desde o 28 de febreiro, tense traducido en custos de seguro marítimo elevados e rutas alternativas máis longas mediante o Mar Vermello.
Aspectos legais e interpretación do dereito internacional
Saudi Arabia basea a súa demanda no marco da Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, que garante o paso incurso polos estreitos de navegación internacionais e impide que estados costeiros suspendan ou condicionen ese dereito mediante taxas arbitrarias.
A proposta de Irán de establecer un réxime de tarifas para o tránsito en Ormuz foi considerada polo GCC como ilegal, violatoria de dereitos tradicionais de navegación. Oman expresou preocupación pola brecha legal que xurdiría se se permitisen tarifas sen consenso internacional.
Hoxe, Arabia Saudita estivo respaldada por países do Golfo como Bahrain, os cales coinciden que non se poden aceptar taxas unilaterais. Persoas como Prince Faisal insistiron en que volver ás condicións anteriores ao 28 febreiro é fundamental, non só como símbolo diplomático, senón como salvagarda legal para manter o tránsito libre, sen impostos ou permisos obrigatorios para cada buque que atravesa o estrato.
Este artigo se basa en información de fontes públicas disponible ao momento de súa publicación.