02/10/2026 — Cáritas Interparroquial de A Coruña, o Concello da Coruña e a Xunta de Galicia coincidiron hoxe en sinalar que a crise da vivenda na cidade está deixando familias en situacións de infravivendas.
Nun debate público celebrado hoxe no programa “A Coruña Opina”, representantes destas institucións alertaron de que hai persoas que viven en garaxes, almacéns ou espazos sen as condicións mínimas de habitabilidade. A coincidencia débese á incapacidade para acceder a vivendas asequibles, incrementada polos prezos do alugueiro e a oferta limitada.
Cáritas sinala casos extremos de infravivendas e familias sen saída
Cáritas Interparroquial de A Coruña destacou hoxe que a escaseza de opcións de alugueiro adecuado obriga a certas familias a habitar espazos que non cumpren requisitos básicos de vivenda. Cruz Echeverría, vocal de Vivenda da ONG, declarouno así: «hai moita xente que está vivindo en garaxes, almacéns, en lugares que non están en absoluto adaptados a un mínimo de habitabilidade».
Ademais, Cáritas precisou que o número de persoas que participa nos seus programas de vivenda e risco de exclusión se duplicou, pero mesmo esas cifras non reflecten a totalidade das persoas afectadas, pois moitas non teñen acceso a programas sociais ou quedan fóra de índices oficiais.
Concello da Coruña admite presións, Xunta reclama prudencia tras zona tensionada
O Concello, representado polo concelleiro de Urbanismo, Fran Díaz Gallego, recoñeceu os casos denunciados e indicou que a declaración de A Coruña como zona de mercado residencial tensionado comeza a mostrar algúns efectos, pero advertiu que fai falta tempo para comprobar resultados. Desta forma, admite unha intensa presión social sobre solucións habitacionais.
Dende a Xunta de Galicia, Heriberto García Porto, responsábel de Vivenda, participou tamén no debate e coincide en que a crise da vivenda está xerando familias que non poden abandonar programas sociais por non atopar aluguer accesible. Non obstante, relativiza a medida á luz do pouco tempo transcurrido dende a declaración de zona tensionada, que se fixo efectiva fai aproximadamente un ano.
Efectos cuantitativos visibles: demanda, ofertas e zonas tensionadas
Pola súa banda, Cáritas achegou cifras recentes: os programas de vivenda da entidade atenderon de 18 a 41 familias no último ano, especialmente aquelas con ingresos regulares que non poden facer fronte aos prezos do alugueiro.
Desde o Concello faise fincapé en que hai máis de 7.000 solicitantes de vivenda pública ou protexida en A Coruña, mentres que o número de vivendas municipais baleiras aínda é reducido fronte á demanda.
No pleno municipal do 1 de outubro presentouse unha moción para reclamar á Xunta a transferencia dos 3,6 millóns de euros correspondentes pola declaración de zona tensionada, co obxectivo de utilizalos en rehabilitación, axudas ao alugueiro ou seguro fronte a impagos.
Ademais, apelouse á necesidade de que boa parte dos fondos destinados á vivenda pública chegue xa ás familias que viven en situacións extremas, non só ás que solicitannos de xeito formal.
Testemuños directos
Unha muller que participa nun programa de Cáritas confesou que, tras seis meses de acollida temporal, non ten onde ir — os alugueiros dispoñibles están fóra do seu presupuesto. Outros recoñecen ter que compartir espazos ou vivir en cuartos sen ventilación ni luz natural, debido ao custo da vivenda en A Coruña. Estes relatos reforzan os datos oficiais e evidencian a magnitude do problema.
As declaracións de hoxe deixan claro que a crise da vivenda en A Coruña non é só un debate teórico, senón unha realidade concreta que afecta persoas. Tanto Cáritas como autoridades municipais e autonómicas recoñecen que hai familias en infravivendas —homes, mulleres e menores— sen capacidade para acceder a alugueiros adecuados ou saír de programas de emerxencia.
A tensión entre oferta e demanda, os prezos elevados, e a lentitude dos procesos de acceso a vivenda pública poñen á luz unha situación humanitaria que, por primeira vez no últimos meses, concerta á sociedade civil, o Concello e a Xunta nun diagnóstico común.
O sucedido hoxe marca un punto de inflexión no recoñecemento público de que esas condicións—vivir en garaxes, almacéns ou cuartos inapropiados—non son excepcións, senón parte da crise estrutural que urxe responder e medir por resultados tangibles nos vindeiros meses.
Este artigo baséase en información de fontes públicas dispoñible ao momento da súa publicación.