Como o dominio de China se fortalece grazas a Trump. Stephen M. Walt, columnista e académico de Harvard, recoñece que subestimara en análises previas a impulsividade e os erros do presidente dos Estados Unidos.
Sostén que esas actuacións contribuíron a fortalecer a posición de China no escenario internacional.
Walt explica que esperaba que a presenza de figuras no Executivo e no Congreso críticas con Pekín, xunto cun certo consenso bipartidista, mantivese a atención de Washington posta en apoiar aos aliados asiáticos para conter o avance chinés. Con todo, di que esa expectativa non se materializou.
O autor critica as políticas internas e externas da Administración desde 2025, sinalando recortes en investigación e confrontacións coas universidades que, segundo el, supoñen un “desarme unilateral” fronte ao avance tecnolóxico de China. A súa lectura é que Estados Unidos está a perder vantaxe en sectores como as enerxías limpas, as baterías avanzadas e os vehículos eléctricos, ao priorizar os combustibles fósiles.
Tamén cuestiona a eficacia dos aranceis aplicados a China e a outros socios, que considera arbitrarios e mal executados. Walt apunta que esas medidas non revitalizaron a manufactura estadounidense e que, ao mesmo tempo, xeneraron tensións e resentimento entre aliados, especialmente cando se lles presionou para atraer investimentos.
Ademais, o analista subliña que a retirada ou a menor implicación de Estados Unidos en organizacións internacionais deixou espazos que China está a aproveitar para ampliar a súa influencia e participar na definición de normas globais. Esa ausencia diplomática, segundo Walt, transmite unha imaxe de menor disposición a cooperar, o que pode prexudicar intereses estadounidenses no ámbito regulatorio internacional.
Walt tamén considera que a crise con Irán desviou recursos e atención que deberían dedicarse á rexión asiática. O despregamento militar no golfo Pérsico, sostén, reduciu a capacidade de Washington para manter unha presenza robusta en Asia e xerou incerteza entre os socios asiáticos, que non foron consultados de forma adecuada.
A pesar das críticas, Walt evita caer no derrotismo absoluto: recoñece que Estados Unidos segue a dispoñer de máis poder que China, pero lamenta que non estea a xestionarse esa vantaxe con estratexia e coherencia. No seu balance, as políticas recentes de Washington facilitaron que Pekín gañase espazo de influencia, aínda que non considera inevitable unha hegemonía chinesa.
En definitiva, Walt conclúe que as decisións e prioridades da Administración estadounidense nos últimos anos —segundo a súa interpretación— contribuíron a debilitar a posición de Estados Unidos e a abrir oportunidades para o crecemento da influencia chinesa no ámbito económico e diplomático.