06 de outubro de 2026
A cidade de Ourense reivindica hoxe a historia do aeromodelismo local e o legado do instructor Manuel Martínez Siota, recordando o seu papel pioneiro dende os anos cincuenta nun movemento xuvenil aeronáutico até agora pouco recoñecido.
A presencia de Manuel Martínez Siota na Ourense dos cincuenta
Segundo unha reportaxe de hoxe publicada polo xornal de Ourense, a afición ao aeromodelismo comezou na cidade nos anos cincuenta, non nas décadas de oitenta como se pensaba inicialmente. O protagonista desa actividade foi Manuel Martínez Siota, mestre industrial de Formación Profesional, que fundou unha Escola de Aeromodelismo vinculada á Organización Xuvenil Española (OJE). A escola estaba situada no número 15 do Parque de San Lázaro, na parte superior do parque, e tiña como obxectivo introducir aos mozos ourensáns na aeronáutica.
Nunha entrevista de 1969, Siota explicou que un dos problemas principais daquelas escolas era obteñer os materiais para fabricar os modelos. Naquel ano, máis de 55.000 alumnos pasaran por eses centros en toda España, con 1.400 instrutores que formaran a 7.500 aeromodelistas titulados polo Ministerio do Aire a través da Dirección General de Aviación Civil.
Destaques da escola ourensá de aeromodelismo baixo a dirección de Siota
A escola dirixida por Siota tiña unha cota destacada:
- Número de alumnos: no final dos anos sesenta, tiña 44 alumnos menores de 21 anos, mentres os maiores pasaban á sección Joaquín Loriga.
- Inclusión de mulleres: foi un dos primeiros centros en incorporar alumnas no aeromodelismo, con polo menos dúas mozas entre os estudantes.
- Excelencia competitiva: os modelos artísticos e de competición chegaban a alcanzar os 260 quilómetros por hora en probas de velocidade, combate e veleros.
- Espazo público para voos: en abril de 1969 anunciouse que o Concello cedería un terreo preto do Palacio de los Deportes para albergar campionatos nacionais e voos nocturnos.
O taller e o legado material de Siota
O taller persoal de Siota mantense tal como quedou tras a súa morte en xaneiro de 2021, á idade de 80 anos. Os seus fillos conserven aproximadamente 40 modelos que el construíu manualmente.
A reivindicación pública en Ourense hoxe
Este 6 de outubro de 2026, Ourense volve poñer no centro a figura de Siota e o seu labor cando se publica un recordatorio no xornal local que insiste na necesidade de conservar o seu legado. O texto reclama que se protexa o seu taller e modelos, facilitando que sexan accesibles ao público como homenaxe á súa carreira.
Ademais, este recordatorio chega nun momento no que existen clubs activos de aeromodelismo en Ourense, como o Club Aeromodelismo Ourense, fundado en 1987, con instalacións detrás do cemiterio de Santa Mariña, tres pistas, box cuberto, auga e luz.
Comparativa histórica e impacto comunitario do aeromodelismo ourensán
En comparación coa escola de Siota, as asociacións modernas teñen estruturas reguladas e federadas. O Club Aeromodelismo Ourense pertence á Federación Aeronáutica Galega (FAG), á Real Federación Aeronáutica Española (RFAE) e á Federación Aeronáutica Internacional (FAI).
A actividade continua ideada con recursos mellorados e modalidades novas, como o voo por radiocontrol, helicópteros, avións, e drones de carreira ou modalidad FPV. O número de socios oscila habitualmente entre 30 e 40 persoas.
| Década | Característica principal | Número ou feito destacado |
|---|---|---|
| Anos cincuenta e sesenta | Primeira formación oficial baixo Siota | 55.000 alumnos a nivel estatal en 1969; 44 alumnos en Ourense |
| 1969 | Velocidades de competición | Modelos ourensáns alcanzan 260 km/h |
| Final de 2021 | Conservación do patrimonio material | 40 modelos mantidos polos fillos de Siota |
| 2026 | Club moderno federado | 30-40 socios; múltiples modalidades de voo |
Este balance histórico subliña que o legado de Siota non é tan só unha memoria rexistrada senón un fundamento sobre o que se asentan prácticas actuais de aeromodelismo e unha identidade local colectiva en Ourense.
Este artigo se basea en información de fontes públicas dispoñible ao momento da súa publicación.