30 de setembro de 2026 — Organismos internacionais de dereitos humanos alertaron hoxe que a permitida pola Corte Suprema dos Estados Unidos de reanudar inmediatamente deportacións rápidas a “países terceiros”—países cos que os deportados non teñen vínculo legal, cultural ou familiar—se traducirá nunha amplificación dos riscos para persoas vulnerables. As declaracións chegan logo dunha orde de emerxencia emitida pola Corte Suprema o 29 de setembro de 2026, que suspende temporalmente unha sentenza que requiría notificación significativa e dereito a alegar riscos antes de ser enviado a un país sen lazos con el. O impacto destes fallos fixo soar as alarmas de múltiples expertos e ONG polo que consideran violacións de dereitos humanos básicos.
Corte Suprema autoriza deportacións rápidas sen conexión aos países receptores
Mediante unha orde de emerxencia do 29 de setembro de 2026, a Corte Suprema decidiu que a administración de Donald Trump pode reanudar deportacións rápidas a países que non son o país de orixe ou ao que teñen vínculos, mentres prossegue o litixio sobre a legalidade desta política.
Antes desa orde, un xuíz federal en Massachusetts bloqueara esas deportacións por considerar que violaban o dereito ao debido proceso ao non dar tempo aos migrantes para plantexar objecións ou participar nunha audiencia que avalíe riscos como tortura ou persecución no país destino.
Expertos das Nacións Unidas e ONG denuncian violacións crecientes tras os acordos de deportacións a terceiros países
O 28 de setembro de 2026, un grupo de 24 expertos de dereitos humanos asociados á ONU e un relator especializado da Comisión Africana emitiron unha declaración conxunta solicitando que se detivesen estas prácticas. Sinalan que os acordos firmados con máis de 35 países están expondo aos deportados a riscos como tortura, desaparición forzada, detención arbitraria e violación do principio de non devolución.
Segundo esas fontes:
- 23.000 persoas xa foron enviadas a “países terceiros” baixo eses acordos, sen lazos aparentes cos países aos que foron deportadas.
- Os países receptores inclúen nacións de África, América Latina, o Caribe e Asia central, onde algúns teñen un historial de dereitos humanos cuestionable.
- Grupos de migrantes como persoas con discapacidade, mulleres, persoas LGBT+, defensores de dereitos humanos e sen estatuto legal estable están entre os máis expostos segundo as denunciantes.
Efectos inmediatos para persoas vulnerables tras fallo e alertas de riscos reais
Existen informes de que persoas deportadas a países con os que non tiñan vínculos previos foron retidas en condicións severas ou deixadas en situacións de precariedade extrema. ‒ Algúns foron privados de documentación, atención sanitaria ou incluso legal para defender o seu caso.
Un dos casos destacados refírese a cidadáns colombianos, con protección segundo a Convención contra a Tortura (CAT), que foron deportados arbitrariamente ao Congo Democrático e quedaron en situacións de risco sanitario e legal.
Ademais, desde que rematou o Status de Protección Temporal (TPS) para Haití ao fin de xullo de 2026, centos de haitianos foron deportados a zonas con violencia xeneralizada e inseguridade alimentaria, pendientes de recibir apoio estatal ou asistencia humanitaria adecua.
Declaracións de organismos internacionais
- Segundo os expertos da ONU, “as violacións provocadas por este esquema do Goberno dos Estados Unidos deixan de ser hipotéticas”, advertindo consecuencias “potencialmente letais”.
- Trina Realmuto, directora executiva da National Immigration Litigation Alliance, afirmou que a orde da Corte Suprema “permite agora que o goberno envíe persoas a países terceiros onde poden sufrir persecución, tortura, prisión ou outro perigo grave”.
- Michael Gyan Nyarko, do Instituto para os Dereitos Humanos e o Desenvolvemento en África, afirmou que persoas deportadas a países africanos sen vínculo previo corren risco de quedar en limbo legal, en cárceres ou sen protección estatal ningunha.
O gabinete de inmigración do goberno defende que estas deportacións cumpren coa lei federal, xustificando a medida cando os paises de orixe non aceptan o retorno ou non hai outra canle legal dispoñible. Aseguran ademais que os países receptores garanten, mediante ofrecementos diplomáticos, que non perseguirán nin torturarán aos deportados.
Segundo datos do Departamento de Seguridade Nacional, este tipo de deportacións tiveron un volume de aproximadamente 25.000 persoas até setembro de 2026. A maioría delas foron enviadas a México, e outras decenas a países africanos e da Rexión do Caribe.
Un informe recente de Human Rights First e Refugees International, chamado “Third Country Deportation Watch”, documenta que estes acordos exercen un impacto devastador e crecente, frecuentemente ocultos á opinión pública ata que chegan ao xemido da xente afectada.
Este artigo baséase en información de fontes públicas dispoñible ao momento da súa publicación.