Soldado israelí destrue estatua de Xesús cunha maza. Un golpe á estatua de Xesús que non é un feito illado
A imaxe é violenta: un soldado israelí, mazo en man, golpea o rostro dunha estatua de Xesús crucificado. A escultura xace no chan, derrubada. A fotografía, difundida polo xornalista palestino Younis Tirawi, deu a volta ao mundo e provocou unha onda de indignación que poucas veces se vira nos últimos meses.
O feito ocorreu na aldea cristiá de Debel, no sur do Líbano, a poucos quilómetros da fronteira con Israel. A estatua non estaba nunha igrexa, senón no xardín dunha familia. Para o párroco do lugar, Fadi Flaifel, a profanación é clara: “Rexeitamos totalmente a profanación da cruz, o noso símbolo sagrado”.
O que fai este caso diferente é a resposta israelí. O primeiro ministro Benjamín Netanyahu condenou publicamente o acto, dixo estar “aturdido e entristecido” e prometeu acción disciplinaria severa. As Forzas de Defensa de Israel (FDI) abriron unha investigación e, segundo informaron, dous soldados serán castigados con 30 días de detención militar. O ministro de Exteriores, Gideon Saar, pediu desculpas “a todos os cristiáns que se sentiron ofendidos”.
Por que tanta celeridade? A resposta probablemente está na imaxe mesma. Un soldado golpeando a Xesús é unha mala fotografía para un país que busca manter o apoio dos Estados Unidos, onde os sectores conservadores cristiáns son unha base fundamental de respaldo a Israel. Mike Huckabee, embaixador estadounidense en Israel e pastor bautista, pediu “consecuencias rápidas, severas e públicas”. O presidente electo Trump xa advertira durante a campaña de que apoiaría a Israel “como nunca antes”, pero o ambiente de opinión pública nos Estados Unidos cambiou: unha enquisa recente do Pew Research Center revela que o 60% dos estadounidenses ten unha opinión desfavorable de Israel, fronte ao 53% do ano anterior.
Non obstante, convén non perder a perspectiva. Este non é un feito illado. A Asemblea de Ordinarios Católicos de Terra Santa advertiu de que este acto “se suma a outros incidentes informados de profanación de símbolos cristiáns por soldados israelís no sur do Líbano”. O propio párroco de Debel sinalou que “xa se produciran actos similares anteriormente”.
E os símbolos cristiáns non son os únicos obxecto de vandalismo. O Centro Rossing, organización con sede en Xerusalén, describe un “recente aumento da animosidade manifiesta cara ao cristianismo” e atribúeo a “tendencias políticas ultranacionalistas”. Pero as mesquitas e os cemiterios musulmáns tamén sofren ataques frecuentes por parte de colonos, moitas veces con impunidade.
O que chama a atención neste caso é a reacción. As desculpas e a condena oficial non son habituais. O士兵 que profana unha mesquita raramente recibe a mesma atención mediática nin o mesmo castigo exemplar. Isto suxire unha xerarquía non escrita na sensibilidade relixiosa: o que se considera inaceptable cando afecta ao cristianismo non sempre se considera igual de grave cando afecta ao islam.
Hai tamén unha dimensión política inmediata. Netanyahu está en funcións de saída, tras perder as eleccións fronte ao opositor Peter Magyar. O seu Goberno está en transición e probablemente non lle interese un conflito diplomático co Vaticano ou cos líderes cristiáns occidentais. Pero sería un erro pensar que a condena de Netanyahu responde a un cambio de fondo na política israelí cara ás minorías relixiosas. Como sinalou o deputado árabe israelí Ayman Odeh, con sorna: “Agardaremos a escoitar ao portavoz da policía dicir que ‘o soldado sentiuse ameazado por Xesús'”.
O soldado que golpeou a estatua será castigado, e iso é xusto. Pero sería inxenuo pensar que este feito resolve algo. Mentres a ocupación continúe, mentres as forzas israelís operen en territorio libanés e palestino, mentres a guerra non remate, seguirán producíndose actos de vandalismo, profanacións e violencia contra todo o que sexa do outro.
Quizais o máis triste de todo sexa que a estatua golpeada poida ser reparada e recolocada. Pero o respecto polos símbolos relixiosos, por moi condenas que haxa, non se repara con tanta facilidade.